بنشین دمی به تماشا

خستهتر از آنم که چیزی بگویم!

قدمی کوتاه برداشتهام
و اندازهی سالیان درازی جان کندهام.
هنوز راه درازی در پیش دارم
تنها یار من قلم است و
کاغذی که زجر میکشد زیر رگبار کلمات ...

آهای ای دنبا!
درنگ کن
همهی ما توان دویدن نداریم
تلف شدهایم
جان باختهایم
و تقاص گذشتگان را دردناک پس میدهیم ...

زخم من دوباره زبان باز کردهاست
توان ادامه ندارم
رویایم پیش چشمانم نشتهاست
و دستانم پس ِ خستگیها بسته ...