دوباره سر آغاز شناخت

در سکوتی وهم انگیز
تنها صدای باد می آید ...
و من نشسته ام در هـــیچ کجای هستی
به فنا می اندیشم و فقر
از عشق میخوانم و حسرت،
به معنا رسیده ام
و سراسر وحشت زده ام

که کجا دوباره او را خواهم یافت
و از سخن لبریز میشوم
روی برمیگردانم
هـــــیچ نیافته ام ...
جز ابر و کوه و کلوخ
من هرگز از رویا دست نخواهم کشید
این بحر بی پایان
در این دنیای متناهی
تنها ریسمانیست که می توان بدان چنگ کشید
و محدود عمر باقی را
در این جام کثیف،
ســـــر کشید ...

+ تومرا دریاب
این چنین ساکت و سرد
این چنین بی پروا
اینچنین تنها ...

شیشه ای...