در آستانهی فصلی تلخ

میل به نوشتن در من همیشه شعلهور است
از شرارههای روشناش،
همواره مرا هراسیست بزرگ ...

امروز در درگاه دنیای جدیدی استادهام
که ابهام آینده را میخواهد
مرا سرد و ساکت میبلعد
و با نقاب تازهای دوباره بالا میآورد ...

کاش علم ستاره داشتم!
و میدانستم قدم گذاشتن در این درگه
چگونه مرا به سمت فروپاشی هدایت میکند ...

کاش بیای، کاش مانند روزهای اول شیرین باشی
آغوشت ...
و غرق شدن در اندام بینهایتت
تنها درمان این درد کهنهاس ...
کاش زنجیرها را از خود برهانی
و حلقهی گرفتاری را از گردنم باز کنی
کاش بیای، کاش مانند روزهای اول پرواز کنیم ...

شیشه ای...